Historia pizzy
Historia pizzy sięga tak daleko, jak sięga historia chleba. Już starożytne ludy śródziemnomorskie jadły płaskie placki chlebowe, kształtem przypominające okrągłe krążki. Starożytni Grecy nazwali ten placek „plankuntos” i początkowo, podczas posiłków, używali go jako talerza.
Rzymianie jadali podobne placki, które formowali na okrągłych żołnierskich tarczach, smarowali je czosnkiem, oliwą, posypywali ziołami i piekli na rozżarzonych kamieniach. W Egipcie natomiast placek chlebowy był potrawą honorową spożywaną jedynie podczas urodzin Faraona.
Potem przez długi czas pizza była niedoceniana. W epoce renesansu była przysmakiem ubogiej ludności środkowej części Włoch. Jednak był to ważny moment w jej dziejach, gdyż w roku 1522 z Peru sprowadzono pomidory, które stały się nieodzownym składnikiem sosu do pizzy. Z czasem dokładano kolejne składniki takie jak ser wytwarzany ze świeżego mleka bawolic zwany mozzarellą. W Neapolu – znanym jako stolica pizzy – w 1830 roku została otworzona, do dziś funkcjonująca, pierwsza pizzeria na świecie, nazwana „Antica Pizzeria Port’Alba”. Aż do końca XIX wieku pizza była przysmakiem jedynie dla ubogich. Dopiero królowa Małgorzata (Margherita) von Savoia przełamała ten zwyczaj i będąc na wczasach w Neapolu wezwała do siebie znanego szefa pizzerii – „pizzaioli” - Raffaele Esposito, aby spróbować jego wypieków.
Kariera pizzy początkowo była długa, jednak od końca wieku XIX jest przysmakiem milionów ludzi. Serca zyskała sobie nie tylko niepowtarzalnym smakiem, ale i kolorowym i wesołym wyglądem.